Gezellig samen er weer eens lekker er tussenuit, denk ik wanneer ik in de badkamer de krullers uit mijn haar haal. Het is alweer lang geleden dat Peter en ik samen iets leuks hebben gedaan en we zouden het veel vaker moeten doen. Eenmaal opgetut en klaargestoomd, stappen we samen in de auto richting schouwburg. Vanavond wordt het een toneelstuk van Toneelgroep Amsterdam.
De auto netjes geparkeerd, stappen we de prachtige schouwburg binnen. Daar staan een hoop mensen in de rij om de laatste kaartjes te kopen. De andere bezoekers zijn allemaal ongeveer van onze leeftijd. Leuk jasje, heeft de vrouw achterin de rij aan. De kaartjes hadden wij al besteld, dus we kunnen meteen doorlopen naar de garderobe waar we onze jassen op laten hangen. We moeten nog drie kwartier wachten voor we de zaal in mogen, dus drinken we nog even een bakkie.
In de foyer stuiten we op een donkergrijze, soort van zuil, waar twee dames ijverig bezig zijn met een flinke glimlach op hun gezicht. Vlak voordat ze weglopen, zie ik een flits. Voordat iemand anders naar de zuil loopt, ga ik snel kijken wat het precies is. Bovenop de zuil liggen acht vierkante stukken die samen lijken op zo’n schuifpuzzel van vroeger. Op die vierkante stukken, wordt iets afgebeeld, wat veel weg heeft van de foyer zelf. Wanneer Peter en ik voor de zuil gaan staan, zien we dat het beeld wat er eerst stond, langzaam verandert in een beeld van ons. We worden gefilmd, wat misschien een beetje vreemd voelt, maar stiekem wel weer leuk. Ik word er nieuwsgierig van en raak één van de vierkante stukken aan om te zien wat er gebeurt. Het beeld verandert, de puzzelstukken raken door elkaar. Mijn gezicht is nu verdeeld in acht stukken. Aangezien we toch drie kwartier moeten wachten, ga ik kijken of ik hem op kan lossen. Ik schuif en ik schuif, langzamerhand raap ik mijzelf weer bij elkaar, lijkt wel. Ik ben toch al gauw een tijdje bezig, die puzzels zijn nog best moeilijk.
Wanneer ik de puzzel opgelost heb, zie ik een flits alsof er een foto van me wordt gemaakt. Even later komt er ook daadwerkelijk een fotootje van het opgeloste beeld uit de zuil gerold. Er staat een boodschap op: “…” Dit zet me aan het denken. …
Terwijl Peter en ik weglopen en er nog even over doorpraten, staat de volgende nieuwsgierige alweer bij de zuil.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten